Icon--npo spotify youtube twitter facebook instagram whatsapp linkedin mail search arrow-right menu arrow down clock Icon video audio camera snapchat

Henk Jongerius

Henk Jongerius

Als kind speelde Henk Jongerius (1941) de mis en dus naaide zijn vader, die kleermaker was, een soutane voor hem. Toen hij achttien was, trad hij in bij de Dominicanen. Daar ontwikkelde hij zijn vele talenten: hij is prior, dichter, liturgist, cantor. In de dominicaanse gemeenschap te Huissen werkt hij in de toerusting en de liturgische vorming van vrijwilligers en leidt hij workshops. Van zijn hand verschenen verscheidene liedbundels. De tijdgeest baart hem zorgen. Zowel maatschappelijk als kerkelijk ziet hij veel afbraak, doordat de ideologische panelen zijn opzijgeschoven. Jongerius: 'Ik zou mensen op hoge posities, ook in de kerk, willen vragen: waar is de stilte, de innerlijke overgave, het vertrouwen? En handel je daar naar? Pas dan zitten we op het spoor van de man van Nazareth.' Henk Jongerius is een groot liefhebber van poëzie, met name die van Martinus Nijhoff. Niet verwonderlijk dus, dat zijn dierbare tekst een gedicht van Nijhoff is: De Eenzame. 'Ik ben een stille man waar God mee speelt/Zoodat ik 't leven als een waanzin zie/Maar soms is alles schoon en alles goed.' Jongerius: 'Er gebeurt iets waardoor je in jezelf verankerd raakt. Omdat je je gedragen weet. Je bent gezien, wordt gehoord. Maar eerst moet je iets afleggen. Eerst sterven, dan opstaan - dat is de oerwet van het leven.' Wat Jongerius heeft afgelegd en losgelaten, is leven met angst. En dat wenst hij, de oudejaarswijze van Het Vermoeden, de mensen toe: 'Zonder vrees met elkaar omgaan, de poort naar de ander openzetten en in de verstilling van het gebed de grote werkelijkheid vinden die ons draagt.'.