Icon--npo spotify youtube twitter facebook instagram whatsapp linkedin mail search arrow-right menu arrow down clock Icon video audio camera snapchat theme location

Dagboek Kevin - deel 2

In deel 2 van zijn online dagboek vertelt Kevin over de aankomst op Schiphol en de eerste dagen in Thailand. "De reis naar Thailand zou gaan beginnen en ik, georganiseerd als ik ben, moest de avond van tevoren nog mijn tas inpakken. Na eindeloos besluiten of ik een kussen in mijn tas zou proppen of een extra zak met verstopte proteïnerepen, besloot ik toch dat schoenen wel handig waren. Een 10 voor organisatie."

Aankomst op Schiphol
"Ik werd op Schiphol gedropt door mijn moeder en na een uitgebreid afscheid van Chevy (mijn engelse Stafford) liep ik redelijk gespannen Schiphol binnen. Natuurlijk bij de verkeerde deur waarna het even duurde voor ik doorhad dat iedereen 20 meter verderop stond.

Charlotte, Danielle en Sam stonden al klaar, maar helaas geen teken van Hans. Als snel bleek waarom. Jennifer introduceerde de nieuwe vijfde reiziger die ons zou gaan vergezellen in de Thaise landbouw en keuken. Enter Mitchell! Ik moet eerlijk zeggen dat ik in eerste instantie dacht: 'Joe daar gaan we: Kevin is dus wel de enige kerel en dit wordt elke avond nagels lakken en haar stylen', maar die gedachte ging snel veranderen." 

Aankomst in Thailand
"Iets zei me al dat dit ging gebeuren, maar blijkbaar was dit een ontzettend grote schok voor de anderen. Na het landen werd namelijk direct gevraagd om onze telefoons in te leveren.

Ik was ontzettend blij om het eens twee weken zonder telefoon te proberen en te kijken wat het me bracht. Er is één ding wat het me zeker bracht en dat was 80% meer piece of mind. Na het telefoondrama stapten we in een busje. Niet wetend hoe lang en waar we naartoe zouden rijden.

Na een behoorlijke tijd en wat gesprekken over de beste vormen van voeding, hoe het idee van detoxen belachelijk was en hoe ik na vijf uur plas ophouden een soort van biodiesel had gecreëerd die de bus de laatste meter wel zou kunnen helpen, kwamen we aan op locatie. Gezellig was niet het woord dat ik zou gebruiken om deze locatie te omschrijven.

Uiteindelijk werd ons medegedeeld dat dit ons 4-sterren hotel zou worden voor de nacht. Na een uitgebreide rondleiding van drie stappen realiseerden we ons dat het slapen de eerste nacht een feest zou worden. Buiten het feit dat er een mega jetlag op de loer lag, keken we naar een behoorlijk lange nacht op een matje met de dikte van een inlegkruisje, een badkamer met een kraantje op kniehoogte en een bruine wc (dit was geen interieurkeuze).

Er werd met ons gedeeld dat de mensen die daar woonden 40 dagen werkten voordat ze ook maar één weekend vrij hadden en dat ze in die tijd verbleven in dezelfde kamers als wij. Dit was misschien wel de eerste realisatie dat dit een heel ander verhaal zou worden dan cocktails aan het strand.

Toen het avondeten werd geïntroduceerd, werd ik herinnerd aan een geweldig feit: in de Thaise keuken vinden mensen het leuk om hun eten volledig te verpesten door koriander over het eten te strooien.

Na de langste nacht van mijn leven door een jetlag, een waterbed (omdat Mitch mijn beker omgooide), de heerlijk zachte betonnen vloer en een huilende baby werden wij gewekt om aan tafel te gaan. Ontbijt: koriander soep. Sssssssuper.

Toen pas werd ons verteld dat we op een kippenboerderij verbleven. En niet zomaar een kippenboerderij: een plofkippenboerderij. Na ons dagelijkse babbeltje met Jennifer Hoffman en de eigenaar van de kippenboerderij hijsten we ons in onze laarzen om gewapend met een mondkapje door de ietwat matige chemische reiniging (een sproeier waar 4 druppels van iets waarvan ik hoopte dat het water was uitkwam) te lopen naar waar de kippen zich bevonden.

De deuren gingen open en we kwamen in een ontzettend grote en niet bepaald fris ruikende hal of stal waarin duizenden kippen volgemest in het donker tegen elkaar aan stonden. Je kon goed zien dat dit niet de kippen van Oom Jochem’s boerderij waren en dat ze eerder waggelden dan liepen om vervolgens na een paar stappen neer te ploffen op de grond.

Deze uit de kluiten gewassen kippen groeiden binnen 6 weken van kuiken naar plofkip en dat was aan alles te zien. Veren waren op sommige plekken niet gegroeid, de kip zijn achtereinde was helemaal stuk van het continue ontlasten en de vleugeltjes waren totaal niet in proportie met de grote lichamen. Na het vullen van de voederbakken en de kippen water te geven stond mijn lieftallige co-deelnemer helaas op een kip die niet op tijd de laars kon ontglippen. Eerlijk is eerlijk: er kwam al weinig leven bij kijken maar na de final blow van de laars zag je dat het licht in zijn ogen langzaam weg ebde.

Sam vond het ontzettend vervelend. Dat begrijp ik zeker, alleen we stonden in een hal met duizenden kippen en toen we zagen hoe de kippen half levend in zakken werden gestopt om te sterven, was het voor mij moeilijk om er een heel drama van te maken.

Nadat iedereen besloot dat ze de kip niet in de zak wilden laten sterven, bood ik aan om het leven van de kip te beëindigen. Niemand stond te popelen om het te doen en ik als echte dierenvriend geniet er zeker niet van om dieren pijn te doen. Maar in mijn hoofd kon ik niet zo hypocriet zijn dat ik thuis rustig vier kippen in de week wegwerk en dan nu ineens ga doen alsof ik niet weet waar die kip vandaan komt of wat er moet gebeuren op die kip op mijn bord te krijgen.

Nadat Sam, Charlotte en ik een beetje waren bijgekomen van alle indrukken, mochten we weer praten met Daniëlle en Mitchell die naar mijn mening een nog minder fijn klusje hadden gehad.

Gelukkig was het tijd voor lunch en na de koriander kip en de koriander soep kregen we kleine bakjes rijst, met misschien 4 gram groente en 1 stukje kip. Ik gaf er niks om. Het was tijd om de schade in te halen en waar de rest hun eetlust verloren had, kon ik mijn slag slaan en 4 bakken rijst naar binnen werken. Thuis at ik rond de 3000 calorieën en hier was ik niet verder gekomen dan 6-800 dus ik was gelukkig met alles wat ik kon krijgen. Na een ongelofelijke sugardip van de berg rijst en het vechten tegen de jetlag in de bus was het tijd voor de volgende bestemming..."