Icon--npo spotify youtube twitter facebook instagram whatsapp linkedin mail search arrow-right menu arrow down clock Icon video audio camera snapchat

Roos Schlikker: Als je een kind verliest, wordt er een gat in je geslagen.

Roos Schlikker: Als je een kind verliest, wordt er een gat in je geslagen.

‘Ben je weleens gestorven?’, vraagt presentator Kefah Allush aan schrijfster, columnist en toneelspeelster Roos Schlikker (39 jaar). “Ja, als ezel!”, krijgt hij als antwoord.

Kefah ontmoet Roos in een Amsterdams theater. “Ik speel vanaf m’n 14e toneel. Hier heb ik mijn stem gevonden.” Ook al is Roos - als voorkant van een ezel - gestorven op het toneel, zelf is ze er vooralsnog van overtuigd dat ze niet dood gaat. “Maar ik ben wel altijd heel erg bang geweest voor de dood van mijn naasten.”
 
Op haar 33e raakt Roos zwanger van haar eerste kindje. Na zestien weken zwangerschap krijgt Roos van de artsen te horen dat haar dochtertje een chromosoomafwijking heeft, die niet verenigbaar is met het leven.
Roos: “Mijn man en ik hebben besloten om de zwangerschap af te breken. Want het kind zou geen leven hebben gehad. Alle beslissingen heb ik heel welbewust genomen, maar hoeveel pijn en verdriet er zou komen, daar had ik geen idee van.”
 
Dochtertje Liv is overleden tijdens de bevalling. Pas na de begrafenis kreeg Roos het zwaar. Roos: “Het is letterlijk leeg in je. Ik heb op de grond gelegen van verdriet. Maar ook wel bewust. Ik ben geneigd om de nare dingen weg te willen poetsen. Ik had met mijzelf afgesproken: dat ga je nu niet doen. Dit moet je aangaan. Als je een kind verliest, wordt er echt een gat in je geslagen. Niet alleen letterlijk in jezelf, maar ook in de verwachtingen die je van het leven hebt. Ik ben daarna gaan onderkennen dat verdriet wezenlijk hoort bij het leven en bij mij.