Icon--npo spotify youtube twitter facebook instagram whatsapp linkedin mail search arrow-right menu arrow down clock Icon video audio camera snapchat theme location

God vindt het genoeg

Het verhaal van Noach is razend populair onder kinderen. Het spreekt tot de verbeelding. Noach met zijn ark. Met al die dieren, twee aan twee. Een prachtige regenboog. Maar het verhaal van Noach is meer dan het verhaal dat zovele prentenboeken laten zien. Het is een verhaal waarin heftige emoties een rol spelen. Emoties die ook God zelf kent, zo vertelt Mirjam Kollenstaart.

De kracht van water

De kracht van water kennen we in Nederland wel. Wij zijn een land dat voor een groot deel onder de zeespiegel is gebouwd. We zijn een land met een geschiedenis van overstromingen. De watersnoodramp van 1953 is berucht. Maar ook op andere momenten stond het water hoog. Ik woon in een omgeving waar bij veel boerderijen een steen is gemetseld in de muur: ‘tot hier stond het water in…’ We zijn een land dat zich gewapend heeft tegen het water met een stormvloedkering, met dijken en uiterwaarden.

Maar, we zijn niet het enige land in de wereld dat last heeft van het water.  Ook andere delen van de wereld kennen de dreigende, alles overspoelende kracht van het water. Ieder jaar opnieuw komen de nieuwsberichten uit Bangladesh, want elk regenseizoen zorgt voor heftige overstromingen en talloze doden…

De kracht van water kennen we… Maar – dat water krachtig is, dat gebruiken we ook als een beeld. Het is ook beeldspraak. De kracht van het water gebruiken we ook op een figuurlijke manier. Golven van angst kunnen ons overspoelen en het water staat ons soms tot de lippen zodat je amper je hoofd boven water kunt houden. Met die uitdrukkingen geven we woorden aan heftige emoties.

In het bijbelverhaal van vandaag komen die twee samen. De letterlijke vernietigende kracht van het water én die kracht als een beeld van rampspoed. Want we lezen het verhaal van Noach. Het verhaal van Noach is razend populair onder kinderen. Het is een verhaal dat tot de verbeelding spreekt. Noach met zijn ark, zijn boot. Met al die dieren. Een regenboog. Talloze prentenboeken zijn over dit verhaal verschenen, en kinderen kunnen het naspelen met een speelgoed uitvoering van de ark.

Maar het verhaal van Noach is méér dan het verhaal dat al prentenboeken laten zien. Het verhaal van Noach is het verhaal van ‘de zondvloed, een watermassa die de aarde overspoelde’. (Genesis 7 vers 6) Hoe afschuwelijk is dat! Het roept heftige emoties op. Of beter gezegd: heftige emoties gaan vooraf aan dit verhaal.

God toont emotie

Het verhaal van Noach is geen simpel kinderverhaal. Het is een verhaal vol emoties: er is vooral veel verdriet, boosheid, spijt en teleurstelling – en ja, uiteindelijk ook vreugde en dankbaarheid. Die emoties worden in dit verhaal niet zozeer aan mensen toegeschreven, maar aan God. Ook God heeft emoties. In het bijbelgedeelte van vandaag worden zijn emoties expliciet benoemd: Genesis 6:5 t/m 8
"De HEER zag dat alle mensen op aarde slecht waren: alles wat ze uitdachten was steeds even slecht. Hij kreeg er spijt van dat hij mensen had gemaakt en voelde zich diep gekwetst. Ik zal de mensen die ik geschapen heb van de aarde wegvagen, dacht hij, en met de mensen ook het ​vee, de kruipende dieren en de vogels, want ik heb er spijt van dat ik ze heb gemaakt. Alleen ​Noach​ vond bij de HEER ​genade."

God ziet het slechte, daardoor krijgt hij spijt en voelt hij zich gekwetst. En wat God voelt, stuurt zijn gedachten en de keuzes die hij maakt en de handelingen die hij doet. Zo werkt dat bij jou en mij, maar zo werkt dat dus ook bij God. Omdat hij spijt heeft, omdat hij zich gekwetst voelt, neemt hij een beslissing die recht doet aan zijn gevoel. Een beslissing die zijn gevoelens spijt en gekwetstheid in balans moet brengen. Zoals jij misschien wel gaat snoepen of shoppen als je je rot voelt. Of keihard met de deuren gaat slaan of erger als je boos bent of teleurgesteld. En er zijn er die bij heftige emoties volledig door het lint gaan. Als een soort ontlading. Nou, je zou kunnen zeggen dat God zich moet afreageren vanwege zijn spijt en gekwetstheid. En de beslissing die hij daarom neemt, is dan ook een heel rigoureuze beslissing: de aarde overspoelen door een enorme watermassa, een zondvloed.

Genade vóór de zondvloed

Omdat God teleurgesteld is in de mensen, gekwetst door het kwaad dat zij elkaar aandoen, besluit God tot een enorme watermassa die de aarde moet overspoelen. Als je zo’n besluit neemt dat alles en iedereen zal vernietigen – dan moet het verdriet over de mens wel onnoemelijk groot zijn. Maar…te midden van al dat negatieve, is er hoop. Want nog voordat de watervloed komt, is er één man die genade vond bij de Heer: "Alleen ​Noach​ vond bij de HEER ​genade."

Noach. Zijn naam verwijst naar rust, vrede en troost. Misschien heet deze man niet alleen rust, maar is hij ook de rust zelve. En wil God daarom met hem verder. Of is het juist een teken: dit is wat God wil – rust en vrede. Maar…hoe hoopvol het ook is dat Noach bij God genade vindt: het is wel mager… Op al die mensen is er maar één die gered wordt.

God besluit om alles en iedereen weg te vagen door een enorme watermassa. Behalve één man en zijn gezin en een boot vol dieren. Voor even is er rust. Is er recht gedaan aan Gods teleurstelling. Maar zo blijft het niet. Mensen verstoren telkens weer die balans, die rust in Gods emoties. Daarom geeft God zijn Zoon. Hij laat de balans definitief omslaan. Niet langer maar één man die genade vindt, maar in Jezus en door Jezus is de genade van de Heer voor iedereen die zich aan hem verbindt.

Dankzij jou

Veel programma's die de EO maakt, zijn mogelijk dankzij leden. Wil jij ook meedoen? Velen gingen jou al voor.
Samen voor een christelijk geluid in de media! Kijk wat jij kan doen: