Icon--npo spotify youtube twitter facebook instagram whatsapp linkedin mail search arrow-right menu arrow down clock Icon video audio camera snapchat theme location

Het is ongelooflijk

Tweede paasdag. Een dag om terug te kijken op de afgelopen weken van passie en Pasen. Hopelijk waren het mooie dagen voor jou. Maar het kan ook zijn dat het allemaal voor jou niet zo leefde. Dat het verhaal van Jezus en de opstanding jou niet raakte. Bleef de prachtige boodschap van verzoening en heelheid voor jou op afstand? Beluister dan het hoopvolle verhaal van Andries Knevel.

Het is ongelooflijk.

Het is vandaag Tweede Paasdag. Een dag om een beetje terug te kijken op de afgelopen weken van passie en Pasen.

Ik hoop dat u goede dagen heeft gehad. Dagen waarin uw geloof versterkt werd. Dagen waar u mocht mediteren over het lijden en sterven van Christus en mocht juichen over de Opstanding. Maar het kan zijn, dat het allemaal voor u niet zo leefde. Dat het verhaal van Jezus en de Opstanding, u niet raakte, en dat het voor u op afstand bleef, misschien wel tot uw spijt. Daarom wil ik met u vanmorgen kijken naar die mysterieuze figuur Kleopas uit het Evangelie van Lukas en kijken wat we van hem kunnen leren. Ik lees met uw Lukas 24: 1- 12

Hij doet niks…

Ik neem u eerst mee naar een zaaltje in Jeruzalem. Daar zitten ze, bang en verslagen, de discipelen, de vrouwen en een kring van mensen om hen heen, waaronder Kleopas. En misschien hadden u en ik daar ook wel kunnen zitten. We dachten dat Hij de Messias was, maar het is allemaal afgelopen. Hij is dood. Het verhaal van Jezus kreeg een eind. Misschien zit u wel zo nu te kijken. Net als Kleopas.

Misschien had ik zelf er ook wel zo kunne zitten. Moe, verslagen en zonder hoop. Tot de vrouwen naar het graf gaan om Jezus te verzorgen. En, veel verrassender terugkomen met een onwaarschijnlijk verhaal: het graf is leeg. En nog veel onwaarschijnlijker: er waren twee engelen die zeiden dat Hij was opgestaan. En herinnert u zich niet dat  Jezus zelf had gezegd dat hij gekruisigd zou worden en op de derde dag zou opstaan? Ja, met die boodschap komen de vrouwen dus terug. Zowel het lege graf, als de verkondiging van de opgestane Here, die ze hadden kunnen weten. En wat doet onze Kleopas? Hij doet niets. Hij blijft zitten, en gelooft de boodschap van de Opstanding niet.

Integendeel. Weet je wat de mannen tegen de vrouwen zeggen: wat jullie vertellen is zotteklap. In de NBV staat kletspraat, en in het grieks een woord dat met delier te maken heeft. Onzin, kletspraat, zotteklap. Dat vindt Kleopas ook. Want hij staat niet op on zelf naar het graf te gaan.

Wie dat wel doen, zijn Petrus en Johannes. Zij haasten zich naar het graf, en vinden het graf leeg.

Teleurgesteld naar huis…

Kleopas gelooft het verhaal van de vrouwen dus niet. Hij vindt het kletspraat. En hij gaat ook niet mee kijken, met Petrus en Johannes, hij blijft op afstand. Dat kan. Je hoeft het verhaal van de opstanding niet meteen kletspraat te noemen, maar je kunt het verhaal wel op afstand houden. Want als het gelooft, betekent het dat je een volgeling van Jezus wordt, en dat kan lastig zijn. Je kunt het ook op afstand houden, doordat je het moeilijk vindt om de geloven. Een Opstanding? Een Leeg graf? Kan dat wel, zou het wel?

Petrus gaat in ieder geval nog kijken, en hij komt terug met dezelfde boodschap als de vrouwen. Het graf is leeg. Maar Lukas schrijft er ook bij dat hij zich verbaasde en verwonderde. Hij staat er niet helemaal afwijzend meer tegen over. Dat kan natuurlijk ook niet na de boodschap van de vrouwen. Had Jezus zelf niet gezegd dat hij na 3 dagen zou opstaan? Hadden de engelen hen daar niet fijntjes aan herinnerd? Bij Petrus is die boodschap in ieder geval een beetje binnengekomen. Hij verbaast zich, Kleopas niet. Hij is teleurgesteld in Jezus, zal hij later zeggen. Hij hoopte nog zo. Dat dit de Messias was die Israël verlossen zou, maar nu is alle hoop weg. En dan zegt hij tegen zijn vriend: Kom we gaan naar huis, naar Emmaüs, het is morgen weer vroeg dag. En daar gaan ze. Moe, bang en teleurgesteld.

Dat is wat. Dan hoor je van het lege graf, dan hoor je over engelen, dan weet je weer de boodschap van Jezus dat hij zou opstaan en dan ga je naar huis. Ja, zo kunnen we ons afsluiten van de boodschap van Jezus. Door wat voor een redenen dan ook. Doordat we niet willen geloven. Maar ook doordat we niet kunnen geloven. We zouden de boodschap over Jezus zo graag geloven, want wat is het een mooie boodschap, van vrede, verzoening, en heelheid, maar wat is die boodschap voor ons westerse mensen moeilijk. Kent u dat? Wel willen, maar niet kunnen? Kijk dan, wat er met Kleopas gebeurt.

Jezus loopt mee

Want daar gaat hij, met zijn vriend, op weg naar Emmaüs. En natuurlijk hebben ze het er samen over gehad. Over de gebeurtenissen in Jeruzalem, over Jezus, waarvan ze dachten dat hij de Messias was. En ook, het kan niet anders over die rare gebeurtenissen van die dag. Het verhaal van de vrouwen, het verhaal van Petrus, het bizarre verhaal over engelen, het lege graf en de boodschap van de engelen. Maar ze kunnen het niet geloven. Kletspraat, zotteklap, een delier. En ja, dan komt die vreemde man bij hen oplopen. Hij vraagt waar ze het over hebben. En ze vertellen. Precies dat verhaal over Jeruzalem, over de vrouwen, over Petrus. Over het lege graf, en over het feit dat ze Jezus niet gezien hebben. Ze vertellen het hele verhaal. Ze vertellen het haast zo, dat je het wel moet geloven. Ze vertellen het alsof ze het geloven, maar ze kunnen het niet.

Weet u, ik herken best veel in Kleopas. Die wat sombere man uit Emmaüs. Hij wil wel geloven, maar het lukt hem niet. Z’n verstand zit hem in de weg. Zo kan het ook met u gaan en met mij. Maar, wat is het dan mooi dat Jezus de ongelovige Kleopas opzoekt. Dat Jezus hem en zijn vriend helemaal niets verwijt. Maar dat die vreemde man die met hen oploopt, hen de ogen opent. Geen verwijt, geen veroordeling, geen straf, maar een uitnodiging om het vreemde verhaal van het open graf te geloven.

Ja, zo komt Jezus vanmorgen ook even met ons oplopen. Hij loopt op met mensen die het maar moeilijk kunnen geloven. Of met mensen die het wel geloven, maar de geschiedenis van de Opstanding zegt hen niets meer. Vroeger wel, maar het is weg. Dan komt die vreemdeling op de weg naar Emmaüs, heel dicht bij ons en zegt: zal ik eens even met je oplopen. Zal ik het verhaal nog eens vertellen, en kijk eens naar mij: ik ben het. Ik ben gekruisgde en de Opgestane, die vol ontferming naar u kijkt. Juist als u het moeilijk vindt. Kijk maar naar mij: ik ben het. Ik ben de Levende.

Dankzij jou

Veel programma's die de EO maakt, zijn mogelijk dankzij leden. Wil jij ook meedoen? Velen gingen jou al voor.
Samen voor een christelijk geluid in de media! Kijk wat jij kan doen: