Icon--npo spotify youtube twitter facebook instagram whatsapp linkedin mail search arrow-right menu arrow down clock Icon video audio camera snapchat

Marijn en Noortje Goud: ondanks alles is teruggaan nooit een optie 

Angola is thuis voor het gezin Goud

Marijn Goud wilde ooit piloot worden voor het avontuur. Maar nu hij voor MAF in Angola werkt, maalt hij niet meer om dat stoere vliegen. Als zijn zieke passagiers het maar halen. Die voldoening? Daar kan zelfs geen speciaal biertje op een Hollandse zomeravond tegenop.

Het was tijdens zijn stage bij MAF op Papoea. In het binnenland beviel een vrouw van een tweeling, maar het tweede kindje bleef in haar buik vastzitten. Marijn mocht mee haar ophalen. Of hij onderweg vanwege de hoogte wel even met één zuurstofmaskertje de vrouw, haar kindje én de piloot van zuurstof kon voorzien. Dat lukte wonderwel. Ze landen veilig bij het ziekenhuis en de vrouw en haar tweeling overleefden het. Zo zag Marijn in de praktijk wat het werk van MAF voor impact had op mensenlevens. Hij dacht: dat wil ik ook!

Bijbelstudies in het ziekenhuis

Na jaren van intensieve training kwam Marijns droom uit. Sinds 2014 woont en werkt hij met zijn vrouw Noortje en hun twee kinderen in Angola voor MAF. Noortje geeft de kinderen thuis les en houdt bijbelstudies voor vrouwen in het ziekenhuis. Marijn maakt er vooral medische vluchten, met patiënten naar het ziekenhuis of juist met artsen naar zieken toe. 

Moeilijke omstandigheden

Onderweg geniet hij van Gods schepping, maar bovenal van het veilig vervoeren van de kwetsbare patiënten en hun dokters. Die medici moeten in de afgelegen delen van Angola onder moeilijke omstandigheden hun werk doen. Er is weinig medisch personeel beschikbaar en medicatie is schaars. Daar komt nog bij dat het land lijdt aan een soms gekmakende bureaucratie. Marijns vliegpapieren moeten steeds opnieuw worden verlengd; dat gaat tergend traag.

Angola = thuis

Ondanks alles is teruggaan naar Nederland nooit een optie voor het stel. Ja, natuurlijk missen ze hun familie en dat lekkere speciaal biertje op zo’n lange Hollandse zomeravond. Maar dan zien ze weer hoe door gebed een patiënte stopt met bloeden, zodat Marijn haar net op tijd naar het ziekenhuis kan brengen. En dan weten ze het weer heel zeker: Angola is hun thuis. 

Judah en Solomé vertellen over hun leven in Angola